Jesienne niebo

Zasnuło się niebo rozgwieżdżone
wędrowców tabunami
jak chmury na tle księżyca
gęsi z bocianami

Krzyk ich przez noc się niesie
klekot i gęganie
może to w ich języku
z nami jest pożegnanie

Szpaków już dawno nie ma
opuściły nas, niecierpliwe
słowiki, skowronki, i czajki
i głośne żurawie krzykliwe

Jednym jest tu za zimno
drugim pokarmu brakuje
a może nie lubią bieli
która na polach króluje

Kochają za to zieleń
trawy soczyste na łące
noce z trelami słowików
i ciepłe przyjazne słońce

Lecz mają jak my tęsknotę
co ciągnie i spać nie daje
powrócą tu znowu na wiosnę
zapełnią, parki, pola i gaje

Plagiat!!

 

Ktoś kopiuje moje wiersze
widzę kupę ich na necie
wstawia sobie na tapety
i na różne inne śmiecie.

Nikt nie pytał mnie o zgodę
z tym porządek zrobię chyba
czy profesor to czy prostak
lub też gruba jakaś ryba.

Poślę mego adwokata
lub wystawię mu rachunek
zdjęcie dodam z odciskami
zbluzgam jego wizerunek.

Posyłając mi E-maila
każdy się zapytać może
jak to znowu mi ktoś zrobi
kara będzie nie daj Boże!

Bałtyckie złoto

Byliśmy niedawno nad morzem

nad naszym, nie tym co ucieka

gdzie piasek sypki jak mąka

i słońce łagodnie przypieka

Tam plaża szeroka bez końca

pachnąca ojczyzną, swobodą

z dalą ginącą za horyzontem

kuszącą wolnością, przygodą

 

Tęsknoty budziły w nas statki

za światem pięknym, szerokim

wolni w swoich marzeniach

jak nad nami obłoki

Czuć było oddech morza

słony, jak strudzonego człowieka

w rytm fali pieszczącej brzegi

mierzącej nam czas co ucieka

Idąc wzdłuż jego brzegu

Złota szukaliśmy Bałtyku

w krzyk zasłuchani rybitw

szczęśliwi z fali dotyku

Łzą za życiem drzew starych

jest piękno zawarte w bursztynie

nie czas, śmieć i przemijanie

lecz wiara w wieczne istnienie

Słów układałem melodię

by przelać na papier wspomnienia

chcąc jak na kliszy przeźroczy

ocalić je od zapomnienia

Babie Lato

Poprzez pola, las, opłotki
przystrojone tak bogato
przy muzyce ptasich treli
Babie zawitało Lato

Jak do ślubu Krakowianka
z koralami z rannej rosy
w suknię z różnorodnych liści
powplatała zboża kłosy

Płynąc na swej przędnej nici
wyruszyły w świat pajączki
tiulem miękkim pokrywając
puste pola, parki, łączki

Z kartoflanej naci dymek
nad ścierniskiem się unosi
krzyk żurawi nad głowami
złotą jesień światu głosi

Coraz częściej zapłakane
budzą nas późne poranki
przed słoneczkiem utrudzonym
zaciągając chmur firanki

Nie tak dawno pełni życia
i my jacyś zasmuceni
choć oderwać nie możemy
oczu od cudnej jesieni

Na starych śmieciach

Gdy wraca się w to miejsce
puls skacze i ciśnienie
domowy mamy obiad
łaskocze podniebienie.

Po starych spacer ścieżkach
choć już nie do poznania
wyblakłych zdjęć przeźrocza
z pamięci nam odsłania.

Szukamy znanych twarzy
wśród tłumu na ulicy
po latach poza domem
się poznać kogoś liczy.

Tu wszystko jest ładniejsze
i deszcz to nie jest woda
noc, z dzionkiem zapłakanym
to piękna jest pogoda.

Jak pielgrzym umęczony
tęsknotą serca gnany
ostoję tu znajduje
by duszy goić rany.

Gdy przeczytacie wiersze
od tych co są daleko
tęsknotę w nich znajdziecie
z łezką pod powieką.

By słabnące baterie
napełnić znów młodością
odwiedźcie dom rodzinny
powita was z radością.

Kamienista droga

Po kamienistej drodze starości

łatwiej się idzie we dwoje

podeprzeć się można jak laską

trosk omijając wyboje.

Wspomnienia ma się podobne

czując swą bliskość wieczorami

miejsca odwiedzając znajome

i wspomnień chodząc drogami.

Na zegar się już nie spogląda

bo czasu się naraz ma wiele

próbując wskazówki zatrzymać

dla wnuków gdy przyjdą w niedzielę.

Brak naraz im celów dalekich

przyszłości się już nie planuje

co będzie gdy kogoś zabraknie

nocami myśl dręczy, nurtuje.

Na Stwórcę się patrzy inaczej

zaczyna im być przyjacielem

bez świętej mszy z organami

czegoś brakuje w niedzielę.

Aż kiedyś zostaje się samym

odchodzi ich bliska osoba

kończąc wędrówkę na ziemi

znajduje swą drogę do Boga.

Żyć próbują teraz dla innych

biorąc na kolana prawnuki

miłość im w serca wpajając

i życia przekazując nauki.

My czując jak czas im ucieka

dzieci, następne pokolenie

składamy im pokłon głęboki

za nasze na świecie istnienie.

Twórcze Spotkanie-"Wierszobranie 5"

                            Pol-cafe (Oberhausen)

W przytulnych pieleszach Gdańskiej

„Wena” przycupła w kąciku

wsłuchana w rymów melodię

prozę oraz haiku.

Jak zapach kadzidła w kościele

obecność jej w koło czuć było

gdy martwe pisane słowo

w Poezji naraz ożyło

Na biało-czerwonej ławeczce

poetyckie zasiadły dusze

dławione tremy rękami

stresu przeżywały katusze.

Wzbogacił się polski naród

o wiersze pełne mądrości

o piękno ukryte w szufladach

też może o wieszczy przyszłości

Jan nam poezję zaśpiewał

aż serce do tańca się rwało

słuchać jej mogłem bez końca

wciąż było jej mało i mało.

Do łez wzruszające słowa

z głębi płynące człowieka

tąsknoty w nas obudziły

za życiem co nam ucieka.

W słowach przysięgi zawarte

„Kapitanie mój Kapitanie”

Weny błogosławione ręką

piąte, rodziło się Wierszobranie