Gonitwa

Z dala od miejskiego ruchu

na wsi śląskiej urodzony,
gdzie pachnące w koło pola
i kościelne wczesne dzwony.

Śpiewem ptaków wstawał ranek
krzątaniną w kuchni mamy,
na dzień nowy się radując
przeciągałem się zaspany.

Dziś mnie budzi krzyk ulicy
ludzki gwar i aut klaksony,
zgiełk przerywa ranka spokój
pryska sen gwałtem budzony.

Stres się wkrada w moje życie
pchany czasu wskazówkami,
trybem życia w kąt zagnany
mija sobie dzień za dniami.

Może przerwę tę gonitwę
w miękkość się zanurzę trawy,
i odłożę na plan dalszy
nie cierpiące zwłoki sprawy.

Repty Śląskie-moje dzieciństwo

Wśród zielonych pól i lasów

w Reptach Śląskich urodzony,

gdzie budzikiem kogut stary

i kościelne wczesne dzwony.

W koło huty i fabryki

szybów wyciągowych koła,

a gdzie moja wieś rodzinna

zieleń piękna jest dookoła.

Rósł w zagonach chleb pszeniczny

chylił jęczmień ciężkie kłosy,

głos natury brzmiał w około

z wiatrem polnym na trzy głosy.

Piersią czułem i zmysłami

oddech pól tuż za ogrodem,

ciepły wietrzyk wieczorami

pachniał łąk i lipy miodem.

Las Segiecki był ostoją

szumiał dwustuletnim bukiem,

na steinbruchu w Dolomitach

rozsadzano skały z hukiem.

W jego okolicznych lasach

znajdziesz z rybami stawiki,

gdzie z gromadą moich kumpli

moczyliśmy w nich spławiki.

Park Repecki z pięknym zamkiem

Donersmarków był własnością,

przez komunę wysadzony

był przestępstwem i podłością.

Przerywnikiem była szkoła

praca przez tatę zadana,

po kryjomu w nocy książka

jednym tchem zawsze czytana.

Dziś powracam w mych marzeniach

gdzie znajome pola, lasy,

i wspominam z łezką w oku

moje piękne w Reptach czasy.

Tarnogórskie miraże

Gdzie żyły Galena błyszczą

w krętych podziemiach chodnika

postacie przemykają skulone

i w dali głos słychać pyrlika.

Na małym placu Gwarków

dzwonnica stoi drewniana

do pracy budząca ciężkiej

od piątej, już każdego rana.

Jej głos wybijał rytm życia

aż do następnego dzwona

z tensknotą za słońca blaskiem

szychta, wychodziła zmęczona.

Od dzwona, do dzwona kazała

pracować w podziemnym świecie

dziś nawet po latach kilkuset

wyrobisk ślad wkoło znajdziecie.

Warpie, szyby i sztolnie

są ich tu wszędzie tysiące

to świat tajemny i mroczny

w kagankach, zamknięte słońce.

Sam cząstką jestem tej ziemi

choć teraz tak bardzo daleko

bez stron tak sercu mi bliskich

duchowym się czuję kaleką.

Na rynku

Na rynku w Tarnowskich Górach

knajpka tam stoi maleńka

gdzie król się stołował Sobieski

synowie, i Marysieńka

Jadło w „Sedlaczku” jest dobre

tak jak na tradycję przystało

nie tylko wśród tarnogórzan

i w koło okryło się chwałą.

Na odsiecz się wybrał Wiedeńską,

by Śląsk ratować wspaniały

skrzydlate zagony Husarów

pomóc w zwycięstwie mu miały.

Hołd złożył też Matce Boskiej

pieszo do Piekar idąc,

o wsparcie u Boga prosząc

Jej pomoc w bitwie widząc.

Studzienka maleńka naprzeciw

jest wejściem do innego świata,

tam chodnik ciemny i kręty

pod miastem się wstęgą splata.

Pod „laubami” zaś pomnik Gwarka

z latarką górniczą w ręce,

pokłon składa przechodniom

i miastu swemu w podzięce.

Ziemio Tarnogórska

Ziemio ma Tarnogórska

ze srebra kopalniami,

twą piękność opisuję

moimi wierszami.

Za Odrą, gdzieś za rzeką

na dalekiej obczyźnie,

rymy mi Wena składa

o domu i ojcowiźnie.

Gdzie mała rzeczka Drama

na pół Repty przecina,

tam groby moich bliskich

tam dom jest i rodzina.

Za domowym ogrodem

pól chodziłem miedzami,

usianych jeszcze wtedy

makami i chabrami.

Zapachy ich wchłaniałem

piersią i zmysłami

szum zbóż jak kołysanka,

usypiał mnie wieczorami.

Dziś brak mi ich uroków

maciejki pod oknami,

pokarmu duchowego

by móc żyć wspomnieniami.

Czas zamknął księgę życia

gdzie młodość i wspomnienia,

starości tworząc stronę

gdzie tylko już marzenia.

Tarnogórski Gwarek

Tarnogórski Gwarek

W mieście srebra i ołowiu
na rogu Krakowskiej ulicy
„Gwarek” przystanął zmęczony
w krótkiej skórzanej spódnicy.

W ciemności wąskiego chodnika
gdzie „Skarbek” ma swoją krainę
nie węgla szukał lecz srebra
by dzieci wyżywić, rodzinę.



Pod niskim pochylony spągiem
z lampką górniczą w ręce
hołd składa swemu miastu
za pamięć o sobie w podzięce.

Warpie pozostały i zapadliska
po nim w Segieckim Lesie
wśród buków na Srebrnej Górze
„pyrlików” echo głos niesie.

Czoło chylę przed miłośnikami
pięknej Tarnogórskiej ziemi, 
że czas znajdują i zapał
idei tej poświęceni.

I ja jestem cząstką tej dumy,
bo w Reptach urodzony Śląskich
to tutaj bowiem nasz „Gwarek”
górnictwa tworzył zalążki.

Z chłopa Rybki że znalazł
kruszec szlachetny za pługiem, 
że stał się historią potomnych
i naszym wobec niej długiem.

Starość

                                                          
                                                    



                                                      Po cichutku, po kryjomu
                                                      się zakradła w moje życie
                                                      lica marszcząc, kark schylając
                                                      jak złodziejka, podle, skrycie

Pewnie jest jakąś fryzjerką
bo za włosy się zabrała
część mi farbą posrebrzyła
a tą resztkę mi wyrwała

                                                      Już zmęczony jestem rano
                                                      jak mam wstawać do roboty
                                                      w poniedziałek już nie mogę
                                                      by doczekać się soboty

Po koszeniu w mym ogrodzie
mam ból krzyża i zakwasy
nic się nie martw kumpel mówi
jeszcze gorsze przyjdą czasy

                                                      Dobra jesteś myślę sobie
                                                      słowa nie są to pociechy
                                                      gdy po grzebień sięgam czasem
                                                      słyszę Ani dziwne śmiechy

Nic to nie da z nią się droczyć
drzwi przed nosem jej zamykać
widać przyjdzie na mej drodze
częściej starość mą spotykać