Adwent

Rok znowu dobiega końca

i zimą w nim zapachniało

Białą się przykrył pierzyną

odświętnie w koło i biało

Natura spać się położyła

słoneczne pogasiła blaski

Na nieba suficie zapalając

srebrem błyszczące gwiazdki

I ludzie jacyś inni naraz

choć w troskach i zabiegani

To adwent tuż przed świętami

próbuje rozliczyć się z nami

Duchowo musimy się zmienić

by miejsce w sercu zrobić

Rękę wyciągnąć na zgodę

skłóconych z sobą pogodzić

Adwent jest zastanowieniem

zadumą nad życiem i skruchą

A płomyk świecy w „Stroiku”

światełkiem w tunelu, otuchą

Wigilię przeżyć i święta

tak łatwiej może nam będzie

Z „dzieciątkiem” oraz bliskimi

choince, prezentach, kolędzie

Strach przed nowym

Wielki rwetes w Ameryce

Trump się dostał do stołeczka

pani Clinton pozostała

na uboczu gdzieś ławeczka

Wielkie w Niemczech poruszenie

bo na drugi rok wybory

boją się że ktoś się znajdzie

do obrony ludu skory

AFD się pnie do góry

płynąc na „brązowej” fali

chociaż rząd uważał ciągle

by zaszkodzić są za mali

Polityczny klan ma stracha

że ze stołka ich wyrzucą

naród będzie miał swe prawa

obcy znów do siebie wrócą

Brązu boją się na górze

choć zadbali o to sami

mając naród za idiotów

okłamując, nas latami

I Kaczyński na tym wygra

bo ma też coś trochę z niego

w zadku mając swych wyborców

jego może być kolegą

Umęczone lato

Za oknami brzask się budzi
wygrzebując się z pościeli
bez pośpiechu z namaszczeniem
jak to zwykle przy niedzieli

Cisza dziwna za szybami
w dali skrzydeł szum, gęganie
młode uczą się ich szyków
czy to już ich pożegnanie?

Ruch w ogrodzie był o brzasku
bo natura wcześnie wstaje
dzisiaj ranek ginie w ciszy
dziwne parki są i gaje

Lato już nas pożegnało
zaorane są ścierniska
raniąc spracowaną ziemię
widać jesień jest już bliska 

Podarunkiem od jesieni
mgłą do spania się otula
jak domostwem umęczona
po dniu wieczorem „matula”

Albo może znów zawita
nasza Polska złota jesień
z pajączkami Babie Lato
dni słoneczne nam przyniesie

Kolorami las zabarwi
mgły ozłoci promieniami
zapraszając nas na spacer
by przejść parku alejami

Sny niespełnione

Dzisiaj w nocy się przyśniła
tuż przy samym łóżku stała
nic nie miała tylko piercing
dobrze że ma Ania spała

Czemu piercing tam na dole
jeszcze majtki zniszczy sobie
jeśli dzisiaj taka moda
też nim sobie „GO“ ozdobię

Gdy przełknąłem głośno ślinkę
słychać było to z daleka
wsadź ją stary do pościeli
bo ci zwieje więc nie zwlekaj

Myślę sobie nie bądź głupi
schowaj pod poduszkę babę
choć już latka masz nie małe
może dasz jej jakoś radę

Lecz jak bardzo się postarasz
może się spodobać babie
zacznie głośno to wyrażać
Ania wstanie i po sprawie

żeby miejsce w łóżku zrobić
posunąłem ciut w bok Anię
ona w pół-śnie pyta słodko
super, będzie przed śniadaniem

Niech to ściśnie myślę sobie
młodzik z ciebie już nie taki
dwom na pewno nie dasz rady
więc niech sen umyka w krzaki

Budzi Ania się nad ranem
przeciągając kocie ciało
dokończ bo się rozchorujesz
co ci w nocy się zachciało

Ostatnie pożegnanie

                          Ojcu Ani-

Kiedy jeszcze była Polska
urodzony w Ukrainie
po tułaczce przez Europę
znalazł miejsce w Koszalinie

Szczęściem jego były córki
kochał wnuki, wnuków dzieci
wiedząc że gdy czas nadejdzie
jego dusza w mrok uleci

Żoną, byłaś Mu Marianno
kumplem i lekarzem duszy
kimś kto dobrym słowem, sercem
codzienności lody kruszy

Choć bez stuły i obrączki
wypełniłaś swe zadanie
obraz szczęśliwego Ojca 
nam w pamięci pozostanie

Uśmiech miał na swojej twarzy 
słysząc imię swe „Marianku”
kończąc wspólny dzień wieczorem
wstając razem o poranku

Tryskał werwą i radością
kiedy trzymał Cię za rękę
sił mu dodawałaś sobą
ból łagodząc i udrękę

Znalazł w twoim domu radość
to co zwiemy codziennością
darząc zabiegane życie
cząstką szczęścia i miłością

Czym uczucie jest, oddanie
kiedy życie nam ucieka
pokazałaś że w chorobie
można liczyć na człowieka!

Dumna bądź ze swoich wnuczek
wychowałaś je na ludzi
dłoń pomocną ci podały
widząc jak się babcia trudzi

Twoją polecamy duszę
Stwórcy który rządzi w niebie
modły, składając do Niego 
czując, że jesteś w potrzebie

Śląska tragedia

                                                                      pomnik w Bytomiu

Ściśnięci w „krowim“ wagonie

zabrani zaraz po pracy,

by ginąć w kopalniach Donbasu

jechali na sybir Ślązacy.

Przez bandę ruską zabrani

przez świata wyzwolicieli

bo w swojej czerwonej głupocie

w Ślązakach Niemców widzieli.

Mówiono o tym po cichu

nikt nie wspominał ich losów

skarg, bo to tylko Ślązacy

nikt nie wysłuchał głosów.

Mało mieli do gadki

czerwoną komuną zastraszeni

lecz dobrzy by „złoto“ fedrować

z głębokich czeluści podziemi.

Gdzie Naród nie czci regionów

oraz tak zwanej mniejszości

skazany jest na zagładę

ginąc w zadufanej wielkości.

Na Podzamczu, u Wrochema

W zamku, w Starych Tarnowicach

jest hotelik i gospoda,

oprócz jadła i napitku

czeka na was tam przygoda.

Przy kominku i przy świecach

na kolacji u Wrochema

nic nie mówiąc się przysiadła

do nas, do stolika Wena.

Odurzeni dobrym trunkiem

głos dobiegał nas muzyki

wystrój sali, atmosfera

zmysłów nam mieszały szyki.

Otoczeni rozmów szmerem

sal wystrojem zachwyceni

czar otulił nas Podzamcza

i kominka żar płomieni.

Gdy podano wreszcie wino

żaden sikacz, zacny trunek

w migocącym świec półmroku

czyjś widziałem wizerunek.

Ponoć duch się tutaj kręci

Jego i szwedzkich żołnierzy

w zamku, w kajdany zakutych

po zabójstwie i grabieży.

W pięknych salach restauracji

czuć historię, duch przeszłości

w mej fantazji widzę pazi

jak się snują pośród gości.

Albo może to księżniczki

duch błądzący po w komnatach

czuję perfum egzotyczny

panie, widzę w pięknych szatach.

Oddech czułem lat minionych

winna, ma poety dusza?

może trunek tu podany?

do refleksji gościa zmusza.

Widzą tylko ich nieliczni?

lud wrażliwy, ksiądz, poeci?

ktoś kto duszę ma, sumienie

lub też bojaźliwe dzieci?

Wieczór cudów przeżyliśmy

u Wrochema na wieczerzy

czy to prawda czy fantazja?

jak ktoś chce, to w to uwierzy!