Wąskotorowa

W Tarnowskich Górach, jest wąskotorowa

choć już jest staruszką, wciąż pędzi jak nowa

w wagonach jak dawniej, drewniane ławeczki

miejsca dla wszystkich, pakunki i teczki

Rowery też możesz, tam zabrać ze sobą

by jechać już dalej, z kumplami drogą

wstąpić do Srebra kopalni po drodze

też skoczyć na Segiet, na jednej nodze

Odwiedzić też skansen, by poznać maszyny

na kawę w kawiarni, zaprosić dziewczyny

przez Repty do sztolni, coś zjeść u Wojtachy

w „Modrej” przy żurku, zasiąść na klachy

W drodze na Góry, Wrochema odwiedzić

bo zamku historię, tam warto prześledzić

zdjęcie sobie zróbcie, w mieście z Gwarkami

bo są nam dziedzictwem, i ich pomnikami

Na rynku Sedlaczek zaprosi was w progi

przy piwku odpocznie, duch oraz nogi

jadlo w Sedlaczku też mają przednie

hotel z gwiazdkami, to przy nich blednie

Do Nakła nad zalew, by kurz umyć z ciała

pewno wycieczka, jechać by też chciała

lub znowu skorzystać z malutkich wagonów

by po swoich przeżyciach, dojechać do domów

W Górach Tarnowskich, jest

by Śląsk wam pokazać, jest latem gotowa

wrócicie z tej podróży duchowo zmienieni

i bogatsi w historię o tej pięknej ziemi

 

                  Parowa staruszka

Przez pół wieku będąc panią

wśród parowych maszyn Śląska

przyczyniła się do sławy

i górnictwa tu zalążka

Sprowadzona prosto z Anglii

siejąc strach i nieraz trwogę

torowała swą techniką

postępowi, trudną drogę

Po podróży poprzez morze

ze Szczecina, Odrą rzeką

mogła objąć koni pracę

i tych w dole swą opieką

Strasząc hukiem, plując parą

pompę siłą napędzała

w wydobyciu rud galeny

lud górniczy wspomagała

Przyjeżdżali na Śląsk władcy

chcąc zobaczyć jej działanie

widzieć nowość w tej dziedzinie

i fachowców poznać zdanie

Chcąc zasycić głód maszyny

węgla jej potrzeba było

powstawały więc kopalnie

by się ludziom lepiej żyło

Wędrowała po zakładach

pomagając przez pół wieku

zapisując się w Historii

jak życiorys po człowieku

Nawet Goethe będąc tutaj

w wierszu ujął region, ludzi

wspominając że myśl ludzka

postęp i dobrobyt budzi

Choć daleko mi do niego

mam coś co On mieć nie może

to dziedzictwo które tutaj

opisuję w mym utworze

 

Srebrna kraina

W samym sercu hut i kopalń
tam, gdzie śląska jest wyżyna
odrodzona z zapomnienia
„Srebrna” leży dziś kraina.

Czuć pot "Gwarka" strudzonego
widać warpie, wyrobiska
to kraina gdzie mieszkałem
sercu memu bardzo bliska.

„Tarnowicyt” ją rozsławił
rudy srebra i „Galena”
piękno ziemi Tarnogórskiej
oraz- poetycka Wena.

Urok parku Donnersmarcków
buków szum w Segieckim lesie
śmiech szczęśliwych Tarnogórzan
echem się dokoła niesie.

Z domu widać Szyb Staszica
Steinbruch, górki na sosinie
gdzie na nartach będąc mały
jeździliśmy po nich w zimie.

Może kiedyś tam powrócę
stanę na Repeckiej ziemi
by znów widzieć, jak za dziecka
pola- w soczystej zieleni.

By zobaczyć chłopa „Rybkę”
pochód w całej swojej gali
oddać hołd, tym którzy dla nas
pamięć o nich zachowali.

                      Srebrne Dziedzictwo

Czarnym Śląskiem go nazwali

bo w pejzażu hut kominy

choć dokoła srebra połysk

Tarnogórskiej jest wyżyny

Choćbyś zwiedził pół planety

to jedyna jest kraina

gdzie tradycja z współczesnością

o Dziedzictwie przypomina

Historyczną możesz „ciufcią”

zwiedzić zalew, i Blachówkę

Wielki Kanion, widzieć skansen

zabrać dziatwę na majówkę

Wyrobiska znajdziesz wszędzie

warpie w lesie na Segiecie

a pod ziemią wśród krużganków

jest się w innym naraz świecie

Nad głowami Szyb Staszica

Anioł, Żmija i Szczęść Boże

a w ciemności wąskich ganków

poznasz Gwarka w swej komorze

Tarnowicyt z czeluść kopalń

lud wzbogacił srebra pyłem

to mych przodków jest kraina

miejsce, gdzie szczęśliwy byłem

Ktoś przypomniał sobie o niej

mówiąc z dumą o przeszłości

wygrzebując jej Dziedzictwo

z głębi sztolni i ciemności

Znów się ulicami snują

Gwarków, postacie zgarbione

uwiecznione przez artystów

mówią z dumą o regionie

Na progu

                                      

                               

                                                   

Prosząc Stwórcę o opiekę
na początku życia stoisz
uśmiechając się słodziutko
jeszcze trudów się nie boisz.

Dookoła dobrzy ludzie

chrzestni, bliscy i dziadkowie
znając troski życia dobrze
zadbać chcą o przyszłość, zdrowie

Będąc dzisiaj przed ołtarzem
duszę swą oddając Bogu
z grzechu wodą oczyszczona
na istnienia jesteś progu.

Człowiek moc ma w wątłym ciele
siłę by się przeciwwstawić
mocą diabła i szatana
by wśród trosk też móc się bawić.

Pomożemy Ci kruszynko
przeciwności minąć losu
by serduszkiem kierowana
dobroć doszła Twa do głosu.

Dla rodziców bądź pociechą
dla siostrzyczek przyjacielem
tyś zaś sama dzień tygodnia
przeżywała jak w niedzielę.

Dłoń pomocną Ci chcę podać
pokazując proste drogi
cieszyć będę się niezmiernie
gdy zawitasz w nasze progi

Hen wysoko

                                                                   

Hen daleko nad chmurami
gdzie królestwo Pana Boga
tam po naszym łez padole
zakończona życia droga

Hen wysoko nad głowami
gdzie kolebkę gwiazdy mają
jak nam mówi kościół, wiara
drogi nasze się spotkają

Ponoć czeka tam zbawienie
wieczność inna, doskonała
bez trosk życia codziennego
i na świętych Boska chwała

Bóg z Jezusem po prawicy
czeka na nas u bram nieba
lecz by się otwarły dla nas
czyste serce mieć potrzeba

Choć podobno tam jest pięknie
bez trosk życia codziennego
jakoś bardzo mnie nie ciągnie
by zobaczyć Boskie Niebo

Wolę chodzić tu po łąkach
cieszyć się wiosennym kwieciem
chociaż nie wiem co przyniesie
jutro byt mój na tym świecie

Niewiadoma jest wyzwaniem
jak szukanie grzybów w lesie
czy jak wiara w nieśmiertelność
która śmierć za sobą niesie

Uczta wiary

By Wiary im dać skosztować
do stołu ich swego zaprosił
chcąc rozdać ją w Hostii postaci
kapłanów swych o to poprosił

Chcąc zasiąść z Jezusem do stołu
i zjeść z Nim razem wieczerzę
wystarczy powiedzieć zaklęcie
„wierzę mój Panie wierzę“

W albach i pięknych sukienkach
czyści i na duszy tak biali
by wiary poaznać tajemnice
z grzechów się wyspowiadali

Przez życie ma im towarzyszyć
kierunek wskazywać i drogę
miłości ma być powiernikiem
i smutku rozwiewać trwogę

Poprosi Bóg na Mszy Świętej
o pomoc rodzinę i bliskich
by każdy z nich im coś dołożył
do życia podróżnej walizki

By pomóc im swymi modłami
radą ich wspierać, opieką
pokazać że bez wiary w siebie
duchowym się jest kaleką

By dzień ten tak ważny pozostał
na zawsze głęboko w pamięci
pomogą wam w waszej podróży
Bóg wszechmogący i Święci

Rodzicom swym podziękujcie
za trud ich i wychowanie
dziadkom zaś że wypełniają
swoje życiowe zadanie.