Wieczni Tułacze

Z kraju tułaczy się ród mój wywodzi
co ciągle gdzieś ruszał, ciągle rozchodził
Głodem nąkany za chlebem w gonitwie
polskim mundurze gdzieś w obcej bitwie

Po świecie rozwiany historii burzami
nękany pomorem i klęsk żywiołami
lub była to miłość, bo kazało serce
opuszczać kraj swój, w wielkiej rozterce

W ojczyźnie zostały przodków mogiły
wichry stuleci ich krzyże skrzywiły
Tęsknoty bliskich zraszane łzami 
siwymi groby porosły brzozami

Wierzby płaczące cień swój rzucają
liśćmi szeleszcząc do snu układają
Wykute w kamieniach młotem pamięci
dla nas potomnych są „Wszyscy święci”

Połączyć próbuję nas wszystkich tułaczy
dla których „ojcowizna” tak wiele znaczy
Ojczyzny inne nas poprzygarniały
lecz co stracone nam dać nie umiały

Przez te dni parę na bej-u czytam 
jak wielu tułaczy za póro chwyta
Tęsknotę swoją na papier przelewa
dzieciństwo wspomina i ubolewa

Zrozumieć to mogą, tylko ci co daleko
w Australi, Brazyli, czy za Odrą rzeką 
nie wszyscy w gonitwie za Mercedesami
są dzisiaj na świecie, jak my-- Tułaczami

Ptasia stołówka

Przed mym domem i w ogrodzie

stoi karmik do ptaszyny

tam ma Ania z dobrym sercem

sypie ziarno, okruszyny

Wróbel zjawił się raniutko

bez pośpiechu i żenady

swym świergotem zapraszając

pstre sikorki do biesiady

Kuzyn wróbla był mazurek

dzwońców stadko w żółtej krasie

wyjadając bez pośpiechu

resztki ziaren na tarasie

Na gałęzi nad karmikiem

przysiadł sobie gil czerwony

obok głośno rozgadane

kawki, sroki, czarne wrony

Dookoła mych karmików

rozwiał psotny wiatr nasionka

uszka widzę polnej myszki

i kawałek jej ogonka

Rozglądają się bez przerwy

ciągle w górę spoglądając

chcą wypatrzyć cień sokoła

jak płochliwy w polu zając

W atlas ptaków szybko spojrzę

by „imiona” wkuć ptaszyny

bym mógł wnuczkom opowiadać

                       gdy dziś przyjdą w odwiedziny

Bliźniaczki

Czy nasze w nas sumienie

to to samo co dusza?
coś gdy się piękno widzi
nas do łez czasem zmusza?

Lub może to to samo
co budzi w nas współczucie?
gdy widzi się cierpiących
lub biednych z dziurą w bucie?

Gdzie siedzi taka dusza
gdzie miejsce ma sumienie
przy sercu bardzo blisko
czy w worku gdzie nasienie?

A może w zwojach mózgu
bo do myślenia daje
po nocach nieprzespanych
gdy się zmęczonym wstaje?

A może to to razem
się w każdym z nas znajduje
nad chamstwem biorąc górę
być dobrym nakazuje?

Czy może tak po prostu
wynosi się to z domu
z rodziców przykład biorąc
nic złego nie czynić nikomu!

Kompozytorka

             Ubiera wersy wiersza

w melodii sukieneczkę
chcąc stworzyć hit, operę
lub skoczną pioseneczkę

Wpisując w pięciolinię
perełki tworzy z nutek
chcąc śpiewem rozweselić
lub psalmu zbudzić smutek

By raźniej rymom było
wprowadzić rytm próbuje
jak tancerz ucząc kroków
swą muzą nas czaruje

W kolędzie chce pokazać
wzniosłego coś świętego
w kościele przy organach
chce nam otworzyć niebo

Potrafi słów melodię
zamienić w czar muzyki
składając w całość, bębny 
pianolę, gong, buzuki

Pociemniało

Pociemniało u nas w domu

poginęły świateł blaski
odszedł dzień ze starym rokiem
ciepła i świątecznej gwiazdki

Dookoła ciemno szaro
w dali słychać odgłos burzy
ciemność rozdarł nóż błyskawic
nic dobrego to nie wróży

Stroik znalazł miejsce w koszu
świecy dym się w kącie snuje
poświąteczny spokój w domu
szeptem z piecem pogaduje

W huku petard, rac, szampana
minął czas po sylvestrowy
długa lista postanowień
ma być chęcią do odnowy

Niespełniona będzie większość
to wiadome jak co roku
choćby zwolnił czas nikczemny
nie dotrzymam już mu kroku

Może lepiej nic nie pisać
nic nikomu nie przyrzekać
będę mógł na Rok miniony
się pożalić, ponarzekać

Jak Przyjaciel

Kiedy spojrzę hen za siebie
na dzień gdy zacząłem pracę
teraz po czterdziestu latach
widzę wartość, którą tracę

Będąc w Szkole Zawodowej
zakochałem się w tej pracy
stal pragnąłem natchnąć życiem
nie być „sztajgrem“ jak rodacy

Po skończonej z dumą szkole
stała się mym przyjacielem
kimś kto sens nadawał życiu
bliskim, kumplem, żywicielem

Żeby wiedzieć więcej o niej
dyplom zdobyłem Technika
by w konstrukcji widzieć duszę
siłę która ją przenika

Stal nieżywą, hartowaną
potrafiłem w ruch zamienić
Bogiem czując się po trochu
świat postępem mogłem zmienić

Widzę cząstkę mojej duszy
w samolotach, aut motorach
w halach fabryk, urządzeniach
w sterowaniu i w zaworach

Coraz częściej szef przegląda
w moich aktach kartotekę
by odłożyć na tor boczny
spracowany wrak- kalekę

Biorąc w dłonie klucz czy śrubę
czuję życie w nich płynące
moim wiekiem przestarzałe
gaśnie mych „idei“ słońce

Niepotrzebne już nikomu
starczy umysł, słabe ręce
marny grosz Emerytury
dadzą za to mi w podzięce

Buntownicze pióro

Buntownikiem zawsze byłem

takim, wierszy dziennikarzem
w rymy często ujmowałem
proste życie, pełne zdarzeń

Malowałem w rymach wierszy
miłość czystą, erotykę
polityków tych na górze
ubierałem w słów krytykę

W wersach wierszy odczuć dałem
zapach wiosny wieczorami
poruszyłem serca ludzi
w mej dziewczynce z zapałkami

O wspomnieniach z mej młodości
tragik życia opisałem
i przed śmiercią bezsilności
mimo że się tak starałem

Buntownicza we mnie dusza
dziennikarza ze mnie czyni
pokazując prawdę w rymach
myśli, że coś w ludziach zmieni

Pustą kartkę można zalać
słów potokiem bez znaczenia
lub też przy pomocy Weny
skruszyć, twardzieli sumienia

Powtarzane ciągle kłamstwo
kiedyś prawdą stać się może
przed krytyką, tą fałszywą
chroń me pióro, Panie Boże